Kerst vieren bij mijn schoonouders voelde ook altijd dat ik op een podium stond. Niet het soort podium vol vreugde, gelach en warmte, maar het uitputtende soort podium waar je je tekst van tevoren herhaalt en een glimlach forceert tot je wangen pijn doen. Elk jaar zei ik tegen mezelf dat het misschien anders zou zijn. Maar elk jaar was het dat niet.
Hun huis leek wel recht uit een tijdschrift te komen – slingers met precisie interval, kaarsen op de juiste plek en een boom die bezweek onder de versieringen die traditie en verwachting leken uit te stralen. Ik bleef in de bende staan, trok mijn trui aan en bereidde me alvast voor. Mijn man kniep zachtjes in mijn hand, zijn stille boodschap duidelijk: Kom er gewoon doorheen.
Lees verder door op de knop (VOLGENDE) hieronder te klikken!
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
