De kleding. De boodschap. Niets ervan was spontaan. Alles was gepland.
'Je wilde weggaan,' zei ik langzaam, 'zonder zelfs maar afscheid te nemen van de kinderen?'
"Het komt wel goed met ze. Ik stuur ze geld."
Mijn hand klemde zich vast aan de rand van het aanrecht.
"Geld," herhaalde ik. "Rose zal morgenochtend vragen waar haar pannenkoeken zijn. Denk je dat een bankoverschrijving daar een antwoord op gaat geven?"
Hij schudde zijn hoofd. "Dat doe ik niet."
Vervolgens draaide hij zich om en ging de trap op.
Ik volgde.
Lees verder op de volgende pagina >>
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
