Hij nam nog een slok sinaasappelsap, alsof hij met een afstandelijke blik naar een wedstrijd keek.
"Nu ben ik samen met Alyssa. Zij maakt me gelukkig! Jij hebt jezelf laten gaan, en dat is jouw schuld."
'Ben je bij haar?' vroeg ik.
"Ja."
Dit tweede "ja" was het pijnlijkst, omdat het betekende dat hij dit moment had herhaald en dat ik de laatste was die erachter kwam dat mijn eigen leven al was vervangen.
En dat is alles.
Geen excuses. Geen schaamte. Gewoon de waarheid, gebracht alsof het slechts een klein ongemak was waar ik mee moest dealen.
"Ze geeft me het gevoel dat ik weer leef," voegde hij eraan toe, alsof hij een afscheidsspeech hield.
In leven?
Lees verder op de volgende pagina >>
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
