Ik verliet mijn uitgeputte vader voor een rijk leven, maar trof hem later vechtend voor zijn leven aan.

Ik was vijf jaar oud toen mijn moeder een enkele koffer bestond en uit ons leven verdwenen. Ik zie mezelf nog steeds voor mij, sta bij het raam, mijn vingers tegen het glas gedrukt, wachtend tot ze zich omdraaien. Ik bleef mezelf voorhouden dat ze terug zouden komen. Die daad ze nooit. Vanaf dat moment waren mijn vader en ik er alleen nog maar.

Mijn vader had vier banen. Vier outputtende, dankbare banen. Hij verliet het huis voordat de zon opkwam en kwam pas lang na zonsondergang terug, kleren zijn stinkend naar dierenarts, zweet en goedkope koffie. Zijn handen waren altijd ruw, zijn schouders permanent gebogen, zijn ogen dof van vermoeidheid. En toch, ondanks al dat werk, waren we nog steeds niet arm. De koelkast was vaak half leeg. Mijn kleren kwamen uit kringloopwinkels. Ik zag andere kinderen pronken met hun nieuwe schoenen en speelgoed, en langzaam begon er in mij te groeien.

Identieke ik werd ouder, die wrok in woede.