'Ik speel geen rol,' zei ik. 'Ik probeer alleen maar te voorkomen dat mijn moeder haar huis kwijtraakt.'
"Och, kom nou," snauwde hij. "Ze verliest niets. Het is alleen dat..."
Daar heb ik het gehoord.
Nog een stem op de achtergrond. Helder. Scherp.
Mijn moeder.
"Zeg haar dat ze moet ophouden met zich als een held te gedragen!" snauwde ze. "Ze denkt waarschijnlijk dat ze beter is dan alle anderen omdat ze een paar rekeningen betaalt!"
Ik verstijfde.
Dat was niet de fragiele stem die ik elke maand hoorde.
Dat was de stem uit mijn kindertijd – gezaghebbend, zelfverzekerd, indringend.
'Mam?', fluisterde ik.
Cole deed niet eens de moeite om het te ontkennen.
'Je hebt haar gehoord,' zei hij zelfvoldaan. 'Ze is je houding helemaal zat.'
Ik staarde naar mijn spiegelbeeld in het donkere raam. Een volwassen vrouw. Onafhankelijk. Verantwoordelijk. En toch voelde ik me op dat moment weer een kind – wachtend om beoordeeld te worden.
'Ik kom eraan,' zei ik.
'Doe maar wat je wilt,' spotte hij.
Ik hing op voordat mijn stem het zou begeven.
De reis die alles veranderde
Mijn moeder woonde veertig minuten verderop – dichtbij genoeg om op bezoek te gaan, maar ver genoeg om haar geld te sturen. De sneeuw maakte de wegen glad, de lucht hing zwaar en drukkend.
Ik overwoog in gedachten verschillende verklaringen.
Misschien was er sprake van een misverstand.
Misschien had Cole iets verdraaid.
Misschien had ze het helemaal niet zo bedoeld.
Ik bedacht in gedachten vluchtroutes, omdat het accepteren van de waarheid ondraaglijk voelde.
Toen ik de oprit opreed, zag ik de nieuwe verandaverlichting – helder en duur. Aan de deur hing een prachtig gearrangeerde krans.
Ze had de deur al open gedaan voordat ik aanklopte.
Ze leek noch verrast, noch
opgelucht.
Ze zag er klaar voor uit.
'Je hoort hier niet te zijn,' zei ze vastberaden.
'Mam,' zei ik, terwijl ik een stap naar voren zette. 'Wat is er aan de hand? Ik heb je gehoord.'
'Goed zo,' antwoordde ze koeltjes. 'Dan begrijp je eindelijk hoe je je hebt gedragen.'
'Gedraag je een beetje?' herhaalde ik.
Ze kruiste haar armen.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
