Ze wuifde mijn woorden weg met een gebaar, alsof ze een herfstvlieg wegjaagde, zonder haar hoofd ook maar om te draaien.
"Vera Pavlovna, tegenwoordig is alles mogelijk, de technologie heeft sprongen voorwaarts gemaakt. In jouw land, in de vorige eeuw, was niets mogelijk. Nu draait het om het totaalconcept en de visuele ruimte."
Ze stond op en liep de kamer door, haar spitse hakken tikten op de parketvloer die mijn man en ik twintig jaar eerder zelf hadden geschuurd en gelakt. Ze stopte voor het dressoir en tikte met haar vingernagel tegen het glas, waarmee ze haar oordeel over mijn meubels velde.
"Meubels, natuurlijk, die gooien we allemaal weg: dat 'Sovjetisme' verplettert je psyche met zijn zware energie. Ouderdom, stof, geen ergonomie."
"Het is handgemaakt. Massief eikenhout. Het is onbetaalbaar," antwoordde ik zonder te trillen; maar vanbinnen trok iets samen, als een gespannen stalen veer.
Ilona barstte in een korte, droge lach uit, zonder enige warmte.
'Och, laat me niet lachen... Wie zou deze rommel willen? Misschien dat iemand het in geval van nood wel wil hebben via een advertentiesite als je het weggeeft. Pasha en ik hebben al een Italiaans ensemble op het oog: minimalistisch, glanzend, luchtig!'
Ze ging terug naar tafel en schonk zichzelf wat wijn in, 'vergeten' mij ook iets aan te bieden, alsof ik al onderdeel van het decor was geworden.
'In de datsja, Vera Pavlovna, zou dit antiek misschien nog van pas komen voor je zaailingen. Maar hier is dit het leven van de moderne elite. Pasha en ik zijn progressieve mensen: jouw mottenballen zijn een aanslag op onze ogen en maken ademhalen moeilijk.'
Ik keek naar mijn zoon, mijn Pasha, degene die ik vroeger naar de muziekschool bracht, degene met wie ik tot middernacht huiswerk maakte. Hij hoorde elk woord dat zijn vrouw zei, elke belediging aan het adres van ons huis, maar hij zat daar maar te kauwen op zijn brood, alsof hij doof was geworden.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
