Niet als de eigenaar niet meer beleefd is.
Die avond ging ik niet naar huis, naar een herenhuis.
Ik ging terug naar mijn kleine appartement.
Omdat ik geen groot huis nodig had om me machtig te voelen.
Ik had het recht nodig om niet langer misbruikt te worden.
Mijn telefoon begon al op te lichten voordat ik mijn schoenen überhaupt had uitgetrokken.
Onbekende nummers.
Teksten.
Voicemails.
De VVE alweer.
Misschien de buren.
En dan, ten slotte, Eleanor.
Haar boodschap bestond uit één enkele zin, geschreven als een dreigement verpakt in familietaal:
Hier krijg je spijt van.
Ik staarde er lange tijd naar.
Vervolgens typte ik het enige antwoord terug dat er echt toe deed.
Nee. Ik ga het onthouden.
Want spijt is nu eenmaal waar mensen zoals Eleanor op rekenen.
Zo houden ze je klein.
Maar ik was niet klein.
Ik heb gewoon geen reclame gemaakt.
En nu stond Thornwood, mijn investering van twaalf hectare met mijn naam op de eigendomsakte, op het punt iets heel anders te worden.
Geen geschikte achtergrond voor Eleanors optreden.
Een gevolg.
