"Ik heb het je al lang geleden gezegd, dochter. Je had eerder weg moeten gaan. Het is altijd moeilijk om met een schoonmoeder samen te leven, en al helemaal met een zoals die van jou."
Op dat moment ging de deurbel. Natasha's moeder deed de deur open.
Waar is je dochter? Wat voor streken haal je uit?! Waarom heb je mijn spullen meegenomen?!
— Gestolen? Zou ik het dan gestolen hebben? Dit is mijn vergoeding voor drie jaar huwelijk! Als je het terug wilt, kom dan maar naar de rechter.
"Over welke morele schade heb je het?! Ben je gek geworden?" schreeuwde Volodya.
Wat denk je? Heb ik het mis? Jij en je moeder hebben me door de jaren heen tot waanzin gedreven. Denk je dat ik daar vrijuit ga?
"Geef me mijn spullen terug! Geef me mijn horloge terug!" bleef hij schreeuwen.
Hou op met zeuren! Je kunt ze alleen via de rechter krijgen. Of kopen bij een pandjeshuis. Zal ik je het adres geven?
"Je bent helemaal gek geworden!" Volodya greep haar bij het hoofd.
Volodya zweeg, verward en bezorgd. En Natasha overhandigde hem de bonnen van de pandwinkel:
"Ik ben geen dief, Volodya. Ik wil gewoon niet meer van je afhankelijk zijn. Neem het en ga."
Na al deze ervaringen vroeg Natasha de scheiding aan. Haar beslissing was definitief en onontkoombaar.
Zelfs thuis konden Wolodja en zijn moeder geen rust vinden.
– Zoon, je moet haar teruggeven! Het is een schande! Laat haar zien wie de baas is!
– Mam, hoe krijg ik haar terug? Ze is eruit gegooid!
Ze moet vrienden hebben! Probeer via hen te achterhalen waar ze zich schuilhoudt! Ze kan toch niet opgesloten zitten!
Het gevolg was dat Volodya zonder vrouw achterbleef. Maar Natasha, eindelijk bevrijd van de giftige relatie, begon een nieuw leven – rustig, waardig en vol vreugde.
