Ze is geen onbekende, maar dezelfde vrouw die jaren geleden drie huizen verderop woonde, voordat ze plotseling verhuisde. De vrouw die bananenbrood meebracht toen Emma geboren werd.
Zodra ze me zag, werd ze bleek.
"Claire," fluisterde ze.
Achter haar keek een klein meisje over haar been heen.
Zwart haar. Daniels ogen.
Mijn knieën begaven het bijna.
"Jij," wist ik nog uit te brengen.
Caroline kreeg tranen in haar ogen. "Waar is Daniel?"
'Hij is er niet meer,' zei ik. 'En hij heeft me iets nagelaten waar ik mee moet dealen.'
Haar stem trilde. "Ik wilde jullie gezin nooit uit elkaar drijven."
"Je hebt hem gevraagd ons te verlaten."
Haar schouders trilden. "Ja. Ik hield van haar."
'Hij dacht daar anders over,' zei ik zachtjes.
Lees verder op de volgende pagina >>
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
