Ik schakelde over naar een ander nummer dat ik nog uit mijn hoofd kende: een privélijn naar het persoonlijke kantoor van Jim Callahan.
Zijn assistent probeerde me tegen te houden.
"De heer Callahan is in een bestuursvergadering—"
'Zeg hem dat The Scalpel aan de lijn is,' zei ik. 'Zeg hem dat het over Enright gaat.'
Ik heb minder dan drie seconden in de wacht gestaan.
'Nate,' bulderde Jim Callahan met een zelfverzekerde stem, maar met een ondertoon die ik herkende.
Angst.
De angst voor een spook uit zijn verleden.
“Nate Price. Gaat alles goed?”
'Hallo Jim,' zei ik kalm. 'Het is lang geleden.'
'Ja,' antwoordde hij, en ik hoorde hem slikken. 'Wat heb je nodig?'
'Ik geef mijn fiches op,' zei ik.
Stilte.
Toen één woord. "Noem het."
'U hebt een lening verstrekt aan een man genaamd Gregory Walsh,' zei ik. 'Voor een project in Ojai. Hij heeft zijn betalingsverplichtingen niet nagekomen.'
'Walsh,' mompelde Jim, en ik hoorde getyp. 'Ja. Een ramp van vijftig miljoen. Mijn team gaat maandag over tot inbeslagname van de bezittingen. Die man is een idioot.'
'Ik wil niet dat je zijn bezittingen in beslag neemt,' zei ik. 'Ik wil dat je de schuld aan mij verkoopt.'
Jim haalde diep adem. "Aan jou verkopen? Nate, het is giftig papier."
'Ik koop het niet als investering,' antwoordde ik. 'Ik wil zijn enige schuldeiser zijn. Ik maak het volledige openstaande bedrag – de vijf miljoen – nu meteen over vanuit een geheime trust. Zonder enige documentatie die naar mij terugleidt. Gewoon een stille overdracht van eigendom.'
Jim vroeg niet waarom.
Hij was slim genoeg om te weten dat wanneer een man zoals ik na tien jaar stilte belt, het niet om iets kleins gaat.
'Jij wilt het monster zijn,' zei Jim langzaam. 'Prima. Je hebt mijn leven gered. Het minste wat ik kan doen.'
Ik hoorde hem bevelen schreeuwen tegen iemand die niet aan de telefoon was.
'Mijn advocaten zullen de overdracht regelen,' zei hij. 'Het is binnen een uur geregeld. De schuld is voor u.'
'Dank je wel, Jim,' zei ik.
'Nee,' antwoordde Jim, zijn stem plotseling doodserieus. 'Dank u wel.'
Toen, bijna fluisterend: "Goede jacht."
Ik heb opgehangen.
Ik heb Avery teruggebeld.
'Het is klaar,' zei ik. 'Citadel Apex heeft de rekening niet meer. Ik wel.'
Avery's scherpe inademing klonk door de lijn. "Nate... jij hebt zijn schuld overgenomen. Jij bent zijn bank."
'Ik ben zijn nachtmerrie,' corrigeerde ik.
'Wilt u dat wij hem een dagvaarding sturen?' vroeg Avery. 'Een kennisgeving van executieverkoop, een beslaglegging...'
'Nee,' zei ik. 'Nog niet. Hij verwacht een gevecht over mijn geestelijke gezondheid. Hij heeft geen idee dat zijn hele leven op het spel staat.'
Ik heb de datum van de rechtszitting in het verzoekschrift opgezocht.
'We lopen die rechtszaal binnen,' zei ik. 'En we overhandigen het hem. Recht voor de rechter.'
Op de dag van de hoorzitting stonden Avery en ik in een gang met tl-verlichting buiten afdeling 5B.
Avery hield een slanke aktetas vast. Haar gezicht was uitdrukkingsloos.
'Nate,' vroeg ze zachtjes, 'ben je er klaar voor?'
Ik trok de manchetten van mijn overhemd recht.
Ik droeg niet de zachte gebreide truien en corduroybroeken die ze gewend waren. Ik droeg niet de kleren van een man die langzaam verdween in de beige onzichtbaarheid.
Vandaag droeg ik een harnas.
Een antracietgrijs pak van Savile Row. Ik had het al meer dan tien jaar niet meer gedragen. De laatste keer dat ik het droeg, getuigde ik voor de Senaatscommissie voor Bankzaken, waar ik een financieel plan zo helder uiteenzette dat de senatoren even stopten met hun theatrale gedrag om te luisteren.
Het paste nog steeds perfect.
Ik had mijn haar laten knippen. Gladgeschoren. Rechtopstaande houding.
Niet de oude man die ze dachten dat ik was.
De man die ik ooit was.
'Ik ben er klaar voor,' zei ik.
De deuren van de rechtszaal gingen open.
We liepen naar binnen.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
