Deel twee – De bekentenis
Keith verstijfde.
Hij keek naar Garrison.
'Moet dat echt?' fluisterde hij.
'Jij bent de eiser, Keith,' mompelde Garrison scherp, terwijl hij het zweet van zijn bovenlip veegde. 'Kom naar boven. En in hemelsnaam, lieg niet. Ze weet duidelijk alles.'
Keith liep naar de getuigenbank. Zijn benen voelden zwaar aan, alsof hij door nat cement waadde.
Hij ging zitten en de gerechtsdeurwaarder beëdigde hem. Keith keek de rechtszaal in en probeerde zijn kalmte te bewaren.
Hij was Keith Simmons. Hij was een succesvolle zakenman. Hij sloot deals. Deze oudere vrouw in een wit pak blufte. Dat moest wel.
Katherine liep naar het podium. Ze had geen papieren bij zich. Ze legde haar handen op het hout en keek hem aan.
'Meneer Simmons,' begon ze, haar stem bedrieglijk licht. 'Laten we het hebben over de verkeersopstopping waar u het eerder over had – de verkeersopstopping die mijn dochter zogenaamd heeft vertraagd.'
Keith snoof nerveus.
“Het was een beeldspraak. Ze is altijd te laat. Ze is ongeorganiseerd.”
'Ongeorganiseerd?' herhaalde Katherine. 'Is dat de reden waarom jij alle financiën binnen het huwelijk regelde – omdat Grace te ongeorganiseerd was om cijfers te begrijpen?'
'Precies,' zei Keith, die wat meer zelfvertrouwen kreeg. 'Grace is een dromer. Ze schildert. Ze doet vrijwilligerswerk in het dierenasiel. Ze snapt niets van rendement op investeringen of aandelenposities. Ik heb er alles aan gedaan om onze toekomst veilig te stellen.'
'Om je toekomst veilig te stellen,' zei Katherine knikkend. 'Is dat de reden waarom je op 14 maart van dit jaar een appartement in Miami hebt gekocht – dat appartement dat op naam staat van Simmons Holdings LLC?'
Keith knipperde met zijn ogen.
“Dat… dat was een beleggingspand voor de portefeuille.”
'Vreemd,' zei Katherine. 'Want volgens de creditcardafschriften die bij dat pand horen – afschriften die u probeerde te versnipperen, maar die uw assistente, de zeer overwerkte mevrouw Higgins, vergat te verwijderen uit de digitale prullenbak – heeft u meubels voor een kinderkamer gekocht.'
Grace hapte naar adem in de zaal. Ze sloeg haar hand voor haar mond.
'Het was in scène gezet,' zei Keith snel. 'In scène gezet om de verkoopwaarde te verhogen.'
'Voor de show,' beaamde Katherine, terwijl ze een stap dichterbij kwam. 'En de diamanten tennisarmband die drie dagen later bij Tiffany's op Fifth Avenue werd gekocht – was die ook voor de show, of was die voor de vrouw die in het appartement woonde?'
'Bezwaar,' onderbrak Garrison, terwijl hij opstond, ook al leek het alsof hij liever ergens anders was. 'Relevantie, Edelheer. New York is een staat waar echtscheiding zonder schuldvraag geldt. Ontrouw heeft geen invloed op de verdeling van de bezittingen.'
'Dat is wel het geval als er huwelijksgelden zijn gebruikt om het mogelijk te maken,' oordeelde rechter Henderson, terwijl hij Keith met een strenge blik aankeek. 'Verworpen. Beantwoord de vraag, meneer Simmons.'
Keith klemde zich vast aan de reling van de getuigenbank.
“Ik—ik weet niet waar ze het over heeft.”
Katherine glimlachte.
Het was de grijns van een roofdier dat al bloed had geproefd.
'Echt niet?' vroeg ze kalm. 'Oké. Laten we het even niet over het appartement hebben. We komen later nog wel op Sasha terug.'
Keith deinsde terug bij het horen van de naam.
'Laten we het eens hebben over uw bedrijf, Apex Ventures,' vervolgde Katherine. 'U hebt onder ede verklaard dat uw inkomen vorig jaar vierhonderdduizend dollar bedroeg.'
'Dat klopt,' zei Keith snel. 'De markt stond in de min.'
'De markt stond laag,' herhaalde Katherine, bijna geamuseerd. Ze draaide zich om naar de lege jurybank en vervolgens weer naar de rechter. 'Edele rechter, ik heb hier bankafschriften van de First National Bank of Cyprus. Daaruit blijkt dat er op exact dezelfde dag dat meneer Simmons beweerde dat 'de markt laag stond', een bedrag van twee miljoen dollar is overgemaakt naar een rekening van Apex Ventures.'
Ze hield een stuk papier omhoog.
"En hier is het opnamebewijs. Meneer Simmons, kunt u de rechtbank vertellen waar u die twee miljoen dollar voor gebruikt heeft?"
Keith bleef stil. Zijn keel voelde droog aan.
'Ik help je wel,' zei Katherine. 'Je hebt cryptovaluta gekocht – specifiek een grotendeels ontraceerbare munt – die je hebt opgeslagen op een harde schijf die niet voor officiële opslag bestemd is. Een harde schijf die momenteel in een kluisje ligt bij het filiaal van Chase Bank in Grand Central, kluisje nummer 404.'
Keith stond perplex.
“Hoe… hoe heb je dat gedaan…”
'Ik ben Katherine Bennett,' zei ze kortaf. 'Geld vinden is mijn vak. Maar hier zit het probleem, Keith: je hebt die twee miljoen niet aangegeven. Je hebt de cryptovaluta niet aangegeven, en je hebt het al helemaal niet met je vrouw gedeeld.'
Ze boog zich voorover, haar stem zakte tot een gefluister dat toch nog door de stille kamer galmde.
“Je hebt mijn dochter bespot omdat ze geen advocaat had. Je ging ervan uit dat ze naïef was. Maar de enige dwaze aanname in deze kamer, Keith, was dat je dacht dat je twee miljoen dollar kon verstoppen, in een kist kon opsluiten en vervolgens met een vriendin door Miami kon paraderen terwijl mijn dochter kortingsbonnen uitknipte om boodschappen te doen.”
'Ik heb het niet gestolen!' schreeuwde Keith, die uiteindelijk bezweek onder de druk. 'Het is mijn geld. Ik heb het verdiend. Zij zat alleen maar thuis kleine schilderijtjes te schilderen. Ze heeft niets bijgedragen. Waarom zou ze de helft krijgen van wat ik heb opgebouwd?'
De rechtszaal werd doodstil.
Rechter Henderson keek Keith met pure afschuw aan.
'Meneer Simmons,' zei de rechter langzaam, 'heeft u zojuist officieel toegegeven dat het geld bestaat en dat u het opzettelijk hebt verborgen om te voorkomen dat uw vrouw haar rechtmatige deel zou ontvangen?'
Keith keek naar de rechter, en vervolgens naar Garrison.
Garrison had zijn gezicht in zijn handen begraven.
'Ik...' stamelde Keith.
'Geen verdere vragen voor deze getuige,' zei Katherine, terwijl ze hem de rug toekeerde.
Ze liep terug naar de tafel en ging naast Grace zitten.
Grace huilde nu stilletjes. Katherine strekte haar hand uit, pakte die van haar dochter en kneep er stevig in.
'Het is oké,' fluisterde Katherine. 'Hij is klaar.'
Garrison Ford was trots op zijn overlevingsvermogen.
Hij had zich twintig jaar lang een weg gebaand door de verraderlijke wateren van scheidingen in de New Yorkse high society. Hij wist wanneer hij moest vechten, wanneer hij een schikking moest treffen en, belangrijker nog, wanneer hij een touw moest doorsnijden om zijn eigen hachje te redden.
Terwijl Keith, die eruitzag alsof hij net twaalf ronden met een zwaargewicht bokser had gevochten, van de getuigenbank afstrompelde, was Garrison al bezig met de mentale berekening.
Keith had zojuist in de openbare rechtszaal fraude toegegeven. De rechter was woedend. En tegenover hem zat Katherine Bennett, een vrouw die niet alleen de macht had om deze zaak te winnen, maar die, als ze dat wilde, ook klachten over tuchtrecht kon indienen die Garrison zijn licentie zouden kunnen kosten.
'Garrison,' siste Keith terwijl hij in zijn stoel plofte. 'Los dit op. Doe iets. Maak bezwaar tegen het bewijsmateriaal van de harde schijf. Zeg dat het illegaal verkregen is.'
Garrison keek zijn cliënt niet aan. Hij begon stilletjes zijn aktentas in te pakken.
'Wat ben je aan het doen?' vroeg Keith, met paniek in zijn stem.
Garrison stond op en knoopte zijn jas dicht.
'Edele rechter,' zei Garrison met vaste stem, 'op dit moment moet ik met alle respect verzoeken om mijn functie als advocaat van de eiser, de heer Simmons, neer te leggen.'
Keiths ogen puilden uit.
'Wat? Je kunt niet zomaar ontslag nemen. Ik heb je een voorschot van vijftigduizend dollar betaald!'
'Meneer Simmons,' zei rechter Henderson, terwijl hij over zijn bril heen keek, 'we zitten midden in een zitting. Dit is zeer ongebruikelijk.'
'Edele rechter,' vervolgde Garrison, zijn woorden zorgvuldig kiezend om het beroepsgeheim niet te schenden en tegelijkertijd zijn eigen carrière te redden, 'er is een ethisch conflict ontstaan waardoor het voor mij onmogelijk is deze cliënt te blijven vertegenwoordigen. Als functionaris van de rechtbank kan ik geen getuigenis goedkeuren of vergoelijken waarvan ik denk dat die onwaar is. Op basis van de getuigenis die mijn cliënt zojuist heeft afgelegd, zou mijn verdere vertegenwoordiging mijn professionele verplichtingen in gevaar brengen.'
Vertaling: Hij loog. Hij is betrapt. En ik ga niet met hem ten onder.
'Loop je weg?' riep Keith. 'Je kunt niet zomaar weglopen! Ik betaal je. Je werkt voor mij!'
"De gerechtsdeurwaarder!" blafte rechter Henderson.
Agent Kowalski bewoog zich met verrassende snelheid voor een grote man. Hij greep Keith bij de achterkant van zijn dure pak en duwde hem terug in zijn stoel.
'Ga zitten en kalmeer jezelf, anders ga je naar de arrestantenkamer,' gromde Kowalski.
Keith zat daar, zwaar ademend, zijn stropdas scheef. Hij keek de kamer rond.
Hij was alleen.
Helemaal alleen.
Rechter Henderson keek naar Garrison.
"Meneer Ford, ik sta uw verzoek tot intrekking op dit moment niet toe," zei de rechter vastberaden. "U blijft hier zitten en zorgt ervoor dat de rechten van uw cliënt worden beschermd tot deze zitting is afgelopen. Daarna kunt u alle gewenste verzoeken indienen, maar u verlaat deze rechtszaal nu niet."
Garrisons gezicht betrok, maar hij knikte.
“Ja, Edelheer.”
Hij ging zitten en schoof zijn stoel onopvallend zo'n zestig centimeter van Keith af.
Katherine bekeek dit schouwspel met koele afstandelijkheid. Daarna stond ze weer op.
'Edele rechter,' zei ze, 'aangezien de advocaat van meneer Simmons nog steeds aanwezig is – zij het met tegenzin – wil ik graag mijn volgende getuige oproepen. Deze getuige gaat rechtstreeks over de kwestie van zijn karakter, in het bijzonder over het verzoek van meneer Simmons om partneralimentatie, dat hij, mag ik eraan toevoegen, de brutaliteit had om tegen mijn dochter in te dienen.'
'Roep uw getuige op,' zei de rechter, klinkend uitgeput.
'Ik bel Sasha Miller,' zei Katherine.
Keith keek abrupt op.
'Nee,' fluisterde hij. 'Dat zou ze niet doen.'
De deuren achter in de rechtszaal gingen weer open.
Een jonge vrouw kwam binnen. Ze was adembenemend mooi, maar droeg een bescheiden donkerblauwe jurk. Ze zag er doodsbang uit.
Ze liep langs Keith zonder hem aan te kijken.
Keith stak zijn hand uit.
'Sasha, doe het niet,' smeekte hij.
Ze deinsde van hem weg alsof hij warmte uitstraalde.
Sasha nam plaats in de getuigenbank en werd beëdigd.
'Mevrouw Miller,' zei Katherine zachtjes. 'Dank u wel voor uw komst. Ik weet dat dit moeilijk is. Kunt u de rechtbank vertellen wat uw relatie is tot de eiser, Keith Simmons?'
Sasha haalde diep adem, haar ademhaling trillend.
“Ik… ik was de afgelopen twee jaar zijn vriendin.”
'Was?' vroeg Katherine.
'Ja,' zei Sasha, haar stem iets sterker wordend. 'Ik heb het vanochtend uitgemaakt.'
'Waarom hebt u het vanmorgen met hem uitgemaakt, mevrouw Miller?'
Sasha keek naar Keith. Haar ogen waren gevuld met tranen, maar ook met woede.
'Omdat,' zei ze, haar stem trillend, 'omdat mevrouw Bennett me de sms'jes liet zien die Keith naar zijn andere vriendin in Chicago had gestuurd.'
De rechtszaal barstte los in gemurmel. Zelfs de rechter leek geschokt.
'Orde,' zei rechter Henderson, terwijl hij met de hamer sloeg. 'Orde!'
'Mevrouw Miller,' vervolgde Katherine, onverstoord door het lawaai, 'heeft meneer Simmons ooit met u over zijn vrouw, Grace, gesproken?'
'De hele tijd,' zei Sasha. 'Hij vertelde me dat ze instabiel was. Hij zei dat ze een last was. Hij zei...'
Ze hield even stil en keek Grace met medelijden aan.
"Hij zei dat hij haar in de rechtbank zou vernietigen. Hij schepte erover op. Hij zei dat hij haar voor de lol met niets zou achterlaten. Hij zei dat het was alsof hij iets weggooide wat hij niet meer nodig had."
Grace bedekte haar gezicht met haar handen en snikte zachtjes.
'Hij vertelde me,' vervolgde Sasha, haar stem verheffend, 'dat hij een advocaat had die een 'moordenaar' was in de rechtszaal en dat Grace te naïef was om zich te verdedigen. Hij zei dat hij haar dakloos zou maken, zodat ze kruipend bij hem terug zou komen en om hulp zou smeken. Hij zei dat hij haar wilde 'bezitten'.
Katherine liet de woorden in de lucht hangen.
Ze waren lelijk. Ze waren wreed.
En dat was de laatste druppel die Keith de das om deed.
'Dank u wel, mevrouw Miller,' zei Katherine zachtjes. 'Geen verdere vragen.'
Ze draaide zich naar Garrison om.
“Kruisverhoor?”
Garrison keek naar Keith, die verslagen naar de tafel staarde. Daarna keek hij naar de rechter.
'Geen vragen, Edelheer,' zei hij zachtjes.
Rechter Henderson zette zijn bril af en maakte hem langzaam schoon met een microvezeldoekje. Hij keek niet naar de papieren voor zich. Hij staarde Keith Simmons recht in de ogen.
'Meneer Simmons,' begon de rechter, met een gevaarlijk lage stem, 'in mijn twintig jaar op deze rechterlijke bank heb ik werkelijk verontrustend gedrag gezien. Ik heb mensen zien vechten om honden, om zilverwerk, om kinderen. Maar zelden heb ik zo'n staaltje van arrogantie en kwaadaardigheid gezien als dit.'
Keith keek niet op.
'U bent mijn rechtszaal binnengekomen,' vervolgde de rechter, zijn stem verheffend, 'en u hebt de gerechtelijke procedure bespot. U hebt uw vrouw bespot. U hebt geprobeerd deze rechtbank te misbruiken om een vrouw die u gezworen had te beschermen, te mishandelen. U hebt geknoeid met uw financiële gegevens. U hebt huwelijksgelden misbruikt.'
Hij wendde zich tot Grace.
"Mevrouw Simmons, ik bied u mijn excuses aan. De rechtbank had u eerder moeten beschermen."
Grace knikte en veegde haar ogen af. Katherine legde een arm lichtjes om haar schouders.
'Maar,' zei rechter Henderson, terwijl hij zijn bril weer opzette, 'ik ben nu in de positie om daarop in te gaan.'
Hij pakte zijn pen.
“Ik geef onmiddellijk een voorlopige uitspraak. Het definitieve vonnis volgt zodra het team van mevrouw Bennett een volledige forensische audit van de bezittingen van de heer Simmons heeft afgerond – tot op de laatste cent.”
Hij keek weer naar het dossier.
"Ten eerste," oordeelde de rechter, "bevries ik alle bezittingen van Keith Simmons, Apex Ventures en elke andere entiteit die hij beheert. Mevrouw Simmons en haar advocaat krijgen alleen toegang tot de bezittingen voor boekhoudkundige en archiveringsdoeleinden."
Keith kreunde.
“Ten tweede ken ik mevrouw Simmons het onmiddellijke exclusieve gebruiksrecht en de bewoning toe van de echtelijke woning aan Fifth Avenue en het pand in de Hamptons. Meneer Simmons, u heeft twee uur de tijd om beide woningen te verlaten. U mag uw kleding en persoonlijke verzorgingsartikelen meenemen. Dat is alles. Als u ook maar één meubelstuk, één schilderij of zelfs een gloeilamp meeneemt, laat ik u arresteren.”
“Ten derde,” zei de rechter, terwijl hij Garrison Ford aankeek, “verwijs ik het transcript van de hoorzitting van vandaag door naar het Openbaar Ministerie voor mogelijke aanklachten wegens fraude en andere toepasselijke overtredingen van de kant van uw cliënt. En ik raad u aan volledig mee te werken als u uw rijbewijs wilt behouden, meneer Ford.”
'Ja, Edelheer,' zei Garrison snel.
'Tot slot,' zei de rechter, zich tot Katherine wendend, 'wat betreft de advocaatkosten...'
Katherine glimlachte.
'Ja, Edelheer,' zei ze. 'Meneer Simmons zal de juridische kosten van mevrouw Simmons volledig vergoeden. Gezien mijn standaard uurtarief, verwacht ik dat dat een aanzienlijk bedrag zal zijn.'
"Zeer aanzienlijk, vermoed ik," beaamde rechter Henderson.
Hij hief zijn hamer op.
De zitting is geschorst.
De hamer viel met een scherpe klap op de grond.
Terwijl de kamer leegliep, bleef Keith daar zitten, verbijsterd.
Binnen twee uur was hij van een multimiljonair met vastgoed in New York en de Hamptons veranderd in een potentiële verdachte die strafrechtelijk vervolgd zou worden – en hij had geen plek om te slapen.
Hij keek op en zag Katherine en Grace hun spullen inpakken.
Grace zag er nu anders uit. Ze stond rechterop. De enorme last die ze jarenlang met zich meedroeg, leek op de een of andere manier lichter.
Keith hijsde zich overeind, zijn benen trilden nog. Hij liep naar hen toe.
'Grace,' fluisterde hij schor. 'Grace, alsjeblieft. Je kunt dit niet doen. Waar moet ik heen?'
Grace keek hem aan. Ze zag er niet meer boos uit. Ze leek er gewoon helemaal klaar mee.
Voordat ze kon antwoorden, ging Katherine tussen hen in staan.
Ze torende boven Keith uit, hoewel ze ongeveer even lang waren. Haar aanwezigheid was een muur waar hij niet overheen kon klimmen.
'Meneer Simmons,' zei Katherine met een ijzige stem, 'mijn dochter praat niet met mensen die haar zo behandeld hebben. Als u iets te zeggen hebt, kunt u dat tegen mijn junior medewerker zeggen.'
Ze knikte naar een van de jonge advocaten achter haar, een knappe man genaamd Toby.
'Toby,' zei Katherine, 'geef meneer Simmons je visitekaartje.'
Toby overhandigde Keith een visitekaartje.
'Nu,' zei Katherine, terwijl ze Grace's arm vastpakte, 'ga even aan de kant. We hebben een feestelijke lunch voor de boeg. Ik denk dat Grace nog wat schilderwerk moet inhalen.'
Ze liepen langs hem heen. Grace keek niet om.
Keith keek toe hoe ze vertrokken. Hij zag de zware houten deuren dichtzwaaien, waarmee zijn lot bezegeld was.
Hij keek naar Garrison, die al aan het bellen was – vermoedelijk met zijn eigen advocaat.
Keith Simmons was alleen.
Maar het verhaal was nog niet helemaal afgelopen.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
