We stonden daar even stil, luisterend naar het gezoem van de koelkast en het tot rust komen van het huis. Zo'n stilte die aanvoelt als leven.
'Ik ben bang,' gaf hij opnieuw toe. 'Maar... ik ben ook enthousiast.'
'Beide kunnen waar zijn,' zei ik.
Hij slikte. "Wat als ze opduiken? Bijvoorbeeld als ik wegga? Oma. Oom Marcus. Wie dan ook."
Ik keek hem aan.
'Dan kunnen ze op de veranda staan en toekijken,' zei ik. 'Maar ze kunnen het moment niet zelf beleven.'
Hij knikte langzaam en pakte toen het potlood.
En deze keer maakte hij de foto zelf.
Niet boos.
Niet dramatisch.
Klaar.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
