Op mijn laatste dag van het opruimen van het oude thuiskantoor herinnerde ik me ineens dat hij aan tafel vijf had gezeten.
De berekende glimlach.
De ogen wachten op goedkeuring.
De houding van een man die dacht eindelijk een macht te hebben aangeraakt die groter was dan hijzelf.
Ik bleef een paar seconden stil staan en sloot toen zachtjes de deur.
Geen bijlage.
Geen moment getwijfeld.
Op de dag dat hij ontmaskerd werd, heb ik hem niet verslagen.
Ik heb gewoon teruggepakt wat van mij was.
De rest van zijn leven stortte vanzelf in elkaar.
Soms is het sterkste wat je kunt doen, niet iemand vasthouden.
Het is weglopen terwijl de waarheid al overduidelijk is.
Je verliest niets door weg te gaan.
Je kiest opnieuw voor jezelf.
En daar eindigt mijn verhaal.
