Sommigen betalen een prijs in de vorm van het voorrecht om zichzelf niet te haten wanneer ze in de spiegel kijken.
Op mijn zevenenzestigste heb ik geleerd dat niet alle salarisstroken hetzelfde zijn.
Mensen komen nog steeds dagelijks langs bij drive-throughs en kijken gewoon langs de handen die hen te eten geven.
Ze doen het nog steeds in supermarkten.
Bij benzinestations.
Bij wasserettes.
In schoolkantines.
Bij alle balies waar vermoeide mensen staan te glimlachen omdat hun huur afhangt van beleefdheid.
Ze zien uniformen.
Naamplaatjes.
Haarnetjes.
Schorten.
Ze zien de aanbetaling voor de studiebeurs niet.
De voogdijformulieren.
Het helende lichaam.
De achterstallige elektriciteitsrekening.
Het kind slaapt in een hokje voor zonsopgang.
Ze zien niet hoeveel arbeiders in dit land hele gezinnen op hun schouders dragen, die tegen de middag al pijn doen.
Daarom vertel ik het verhaal nu altijd als iemand vraagt wat er gebeurd is.
Niet omdat ik gewonnen heb.
Het is belangrijk dat u dat begrijpt.
Ik heb niet gewonnen in de gebruikelijke zin van het woord.
Ik ben mijn baan kwijtgeraakt.
Ik ben het extra geld kwijtgeraakt.
Ik verloor de makkelijkere versie van de komende jaren.
Maar de kinderen zijn niet verdwenen.
Dat was belangrijker.
Het bord draaide eigenlijk nooit om kurk en kegels.
Het ging om één zin.
HIER HELPEN WE ELKAAR.
Sommige mensen horen dat en denken dat het zacht klinkt.
Naïef.
Slecht voor de zaken.
Lees verder door op de knop (VOLGENDE) hieronder te klikken!
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
